[Poëtische uitbreiding]
Wat gruwzaem lasterstuk, spreek uit, hebt gy bedreven?
Waer trekt gy heen? wat volk, wat lantstreek gaf u 't leven?
Hier op dient Jonas hen in 't kort met deze reên:
Myn afkomst en geslacht behoort tot de Hebreên.
Ik dien den hoogsten Godt; den Godt, door wiens vermogen
De hemel en het heir des hemels wordt bewogen,
Die d'aerde en deze zee ook zelfs geschapen heeft,
En al wat adem haelt alleen het leven geeft.
Ik dien dien Godt: en och! waer ik myn gansche leven
Gehoorzaem in zyn' dienst aen zyn bevel gebleven!
Ik had zyn gramschap noit getergt zoo onbedacht,
En my ook zeker noit in dit gevaer gebraght.
De zeeman, door die tael met grooter schrik geslagen
In 't hart, vaert nogh al voort met Jonas af te vragen,
Waer in zyn schult bestaet, en perst hem af, dat hy
De reden van zyn vlucht hun ongeveinst bely:
Ook door wat middelen de zee is te bedaren,
Die vast verwoeder holt met opgerezen baren.
Maer Jonas: Neemt my op, en smyt my in den vloet,
Om wien die tegens u zoo uitgelaten woedt,
Om wien de winden u (dit wete ik) zoo verbolgen
Met dezen storm alleen op 't bruischend schuim vervolgen,