[Poëtische uitbreiding]
En onder 't hygend juk van uw gebiet gebraght,
Alleen zyn overheert door hun geduchte maght:
Dat zoo veel koningen en vorsten, die, als slaven,
Zich voor u buigende naer uwe wenken draven,
Uit hunne zetelen, als vogels, zyn gejaegt,
Die weerloos worden van een' adelaer belaegt,
En uit hun nest, vermant door overmaght, gedreven
Nogh rekenen voor gunst, zoo hy hen laet in 't leven.
De heerlykheit, die in uw hofpaleizen prykt,
De dierbre schatten, daer gansch Ooste u meê verrykt,
Die uitgestrekte sleep van zoo veel hovelingen
En lyftrouwanten, die u, als een' godt, omringen;
Die grootsheit aen uw' disch verzelt van overdaet,
In 't kort de glori van uw' koninglyken staet
Heeft uw gezicht zoo zeer verblindt, en beide uwe oogen
Met dikke schellen van zoo ydlen waen betogen,
Dat gy de gunst vergeet der allerhoogste hant;
Ja waent, dat ge, als een godt, de kroon der heemlen spant:
Terwyl gy, als een godt, ook leeft, als of het leven
En al die mogentheit u nimmer zou begeven.
Want zeker heeft de straf wel vatten op uw hart,
Daer gy het hoog gerecht door zoo veel gruwlen tart?