[Poëtische uitbreiding]
Als hem op eenen dagh het licht hadt toegelaten.
Toen dondert de Profeet aldus door alle straten:
Nogh veertigh dagen, dan zal Ninive vergaen.
Elk hoort dit dreigement, maer zeer verscheiden, aen.
Dees waent hem zinneloos; die houdt hem voor een' dollen,
Die raeskalt, en wiens brein ontstelt is en aen 't hollen.
Een derde scheldt hem voor een' muiter, die het zaet
Van oproer in de stat wil stroien en verraet.
Maer Jonas doet een boek van zulke wysheit open,
Dat volk en overheit, hoe diep in slaep verzopen
Van hoogmoet, dartelheit en averechtschen waen,
Van schrik geslagen 't hair te berg begint te staen.
Des vallen ze altemael ootmoedigh aen het smeken,
Of 't hem behagen moght wat klaerder uit te spreken.
De Boettrompetter neigt zyne ooren naer hunn' wil,
En ieder ziet hem 't woort ten monde uit stom en stil:
Gy, die in Ninivé uw woonplaets hebt gekoren,
Wilt gy de reden van myn dreigementen hooren,
En uit wiens naem uw val koomt dondren in uw oor,
Zoo neemt myn woorden waer, en geeft myn stem gehoor.
De Godt van Israël, de Godt, die ziel en leven
Aen al, wat adem schept, heeft door zyn maght gegeven: