[Poëtische uitbreiding]
Of 't hart begint van angst hem in de borst te kloppen.
Wie zou gelooven, dat hy d'ooren niet zou stoppen,
En dien herout tot loon betalen met den strop,
En die gedreigde straf doen dalen op zyn' kop?
Maer d'Allerhoogste maght is weder hier gebleken,
Dat zy de harten leidt der koningen, als beken.
Men ziet den ryksmonarch zyn' scepter en zyn kroon
Versmyten in het stof, en dalen van dien troon,
Waer van hy 't gansche ryk van Azie regeerde
En al die volken door triomfen overheerde.
Men ziet den ryksmonarch de purpere gewaên
Verscheuren, alle pracht en ydelheit versmaên,
En grove zakken aen zyn vorstlyk lichaem trekken,
En 't hooft gebroken en gedwee met asch bedekken.
Hy schiet ter goeder uur de rechte wapens aen,
Die Godts verbolgenheit zyn maghtigh te weêrstaen.
Thans denkt hy niet, dat hy een vorst van zoo veel staten,
Maer d'eerste zondaer is van al zyne onderzaten.
Men ziet hem niet ontbloot van al zyn majesteit,
(O wonderbare kracht van zyn boetvaerdigheit!)
Of hem ook teffens in een oogenblik vergeten,
Hoe hy zoo diep in 't gout, en hoog in top gezeten,