[Poëtische uitbreiding]
Die in een oogenblik hier door bedaren zal
En u verlossen uit dit dreigend ongeval.
Maer och! den zeeman vol medogen met zyn smarte,
Den zeeman magh geenszins die ondaet van het harte.
Des zoekt hy nogh by kunst en kracht van riemen baet,
Maer vindt by kunst noch kracht helaes! geen toeverlaet.
Hy poogt de barrening van zoo veel lyfsgevaren
Vergeefs t'ontworstelen, en zyne doot t'ontvaren;
Ja ziet, hoe 't schip in dien erbarmelyken stant
Nogh feller wordt bestormt en wyder vlucht van 't strant.
Des geeft hy 't op, en spreekt dus tot den Heer der heeren:
O Godt, laet dit bedryf ons toch ten goede keeren,
Terwyl gy dit gebiedt. wy zwichten voor den noodt.
Maer wil, dit bidden wy, 's mans onverdiende doot
En zyn onschuldigh bloet toch niet op ons verhalen,
Noch laet ons zyne ziel met onzen hals betalen
En om zyn' ondergang in dit gevaer vergaen.
Hy heeft ons niet in 't minst beledigt of misdaen.
Ook worden wy van haet, noch blinden wrok gedreven,
Noch geltzucht om den draet te korten van zyn leven.
Het is de noodt alleen, die ons benaeut en dringt,
En uw bevel, dat ons door zyne woorden dwingt.