[Poëtische uitbreiding]
Want stellen ze u iet voor met recht en billykheit,
Dat heet een misdaet, en die quetst uw majesteit.
Zoo zy uw' quaden wil in 't minste tegenstreven,
Dan zyn ze ondankbre, die geen acht op weldaên geven,
Weêrspannige, die 't vuur van oproer en verraet
En tweespalt stoken tot bederf van uwen staet.
Zyn zulke dienaers niet, die hunne waerdigheden
(Onkundigh wat hunn' plicht betaem') met voeten treden,
En door hun vleiery zelfs hun gemoet verraên,
Uw lievelingen, die in 't hart geschreven staen?
Denkt gy in 't minste wel om grooten te betemmen,
Dat zy den minderen niet met gewelt beklemmen?
Besteedt ge uw zorgen wel aen uwen onderdaen,
Dat hy in voorspoet wasse en eerlyk kan bestaen?
Of geeft zyn voorspoet u geen stof tot achterdenken
En ydle vreeze, als of die uwe maght zou krenken?
Bemint ge uw volken met een vaderlyk gemoet?
Steekt gy de schapen, die gy, als een herder, hoedt,
En met de wol vernoegt moest in het leven laten,
Den strot niet daeglyx af, hoe jammerlyk zy blaten?
Geen middel zeker, dat u oit zoo zeer behaegt,
Dan 't geen den lesten drop van 't bloet uit d'aedren jaegt.