[Poëtische uitbreiding]
O ja, dus roept hy weêr, 't is billyk, dat ik klaeg'
En die verbolgenheit in mynen boezem draeg',
Tot barstens toe zoo zeer verkropt, dat ik met reden
Myn leven wensch gekort met al myn zwarigheden.
Maer d'Allerhoogste stopt hem daetlyk dus den mont:
Op wat rechtvaerdigheit is toch uw klaght gegrondt?
Gy waent het billykheit genade te betoonen
Aen een' geringen struik, en wilde hem verschoonen:
Dien wonderboom, dien gy noghtans met uwe hant
Niet tot zyn hoogte braght, dien gy niet hebt geplant,
Die al zyn' wasdom heeft in eenen nacht gekregen,
En die in eenen nacht ook neder is gezegen.
En ik die stat, (o neen. dit staet my geenszins vry)
Ik Ninive, die bloem van Assurs heerschappy,
Ik Ninive, die stat vol steden niet bewaren?
Ik duizent duizenden niet in het leven sparen?
Waert gy, om eenen boom met gramschap dus belaên,
Om 't stomme vee geenszins medogende begaen,
Schoon my dit zeker, en met recht, ook legt aen 't harte:
Uw ziel moest echter zyn bewogen met de smarte
Van zoo veel kinderen, die hangende aen de borst
Der moeder met geen vlek van zonden zyn bemorst;