Pag. 69. vs. 13. het vee loeie ook van dorst en honger op den stal.] Een bevel zeker, dat voor dien tyt mogelyk ongehoort is, daer niet alleen den menschen, welker godeloosheit Godt wil straffen, maer ook zelfs den onredelyken schepselen, die zoo wel van schult als van reden ontbloot zyn, ook geboden wordt te vasten. Echter is dit raetbesluit niet ydel te achten, maer zeker bequaem om Godt tot genade te bewegen. Want als de koning en zyne vorsten verstaen hadden, hoe de stat zoo zeer besmet was, dat 'er naculyx eenigh, ja mooglyk geen mensch vry van schult in gevonden wierdt, zoo stellen zy wysselyk het vasten en het sterk schreeuwen der dieren tegens de goddelyke gramschap: welke, als noit tegens Godt gezondigt hebbende, zyne grimmigheit moghten afkeeren van de menschen, die aen zoo vele gruweldaden schuldigh waren. Want hoe zeker zou hy de schapen van honger en dorst hooren blaten, de ossen loeien, en voorts ieder dier naer zynen aert hooren zuchten, die al het gedierte met zynen zegen begenadigt, die zich erbarmt over de raven en hare jongen met aes voorziet, wanneer het haer van de ouden niet toegereikt wordt, gelyk de koninglyke Profeet in verwondering over Godts voorzienigheit uitbarst: Die het vee zyn voeder geeft, en de jonge raven, als ze roepen: enPs. CXLVII. 9. Job XXXIX. 3. Zie ook Matth. VI. 26 Joël I. 10. Job: Wie bereidt de rave haren kost, als hare jongen tot Godt schreeuwen, als zy dwalen, om dat 'er geen eten is? Want schoon de dieren Godt niet kennen, echter schreeuwen zy tot hem, wanneer zy gebrek hebben aen eenige nootdruft, waer van zy door niemant dan door den Schepper der natuur kunnen voorzien worden. Zoo leest men by den profeet Joël: Ook schreeut elk beest des velts tot u: want de waterstroomen zyn uitgedroogt, en een vuur heeft de weiden der woestynen verteert. Om de zelve reden ook is te denken, dat den jongen kinderen, die niet tegens Godt misdaen hadden, de onthouding der moederlyke melk en andere kinderlyke spyzen opgelegt zy. 't Welk, schoon de heilige bladen dit niet bevestigen, echter by de oude kerkenleeraers algemeen vastgestelt wordt. Men hoore Ambrozius voor allen spreken: ‘In zulk eene godtsdienstigheitAmbros. Serm. XL. wordt ook de teedere jongkheit gedwongen te stryden. Want in zoodanigh een zaek wordt het godtsvrucht gerekent den zuigelingen ook de moedersborst te ontzeggen: de voldoening der zondaren was niet genoeg om Godt te bevredigen, ten zy de onnoozelheit der jonge kinderen de zonden der ouderen ook beweende.
Cookies on Poetry Cove