[Poëtische uitbreiding]
O rechters, siddert dan voor uw verdiende straf,
En vreest den Godt, die u die schael in handen gaf;
Den Godt, die u den naem van goden heeft gegeven,
Die u op aerde heeft tot rechteren verheven
En stedehouders, die 's Aertsrechters majesteit
Verbeelden op den stoel van zyn Gerechtigheit,
Om gansch onzydigh naer de wetten en de reden
En billykheit zyn plaets en rechtampt te bekleeden,
Daer hy het leven en de doot aen hun betrout
Van zoo veel menschen, die hy voor zyn schepsels houdt.
O rechters, siddert dan, bekeert u nogh in 't ende.
Gy zult de sterke hant in d'algemeene elende
Geenszins ontgaen, die zich reede opheft om te slaen.
Nogh veertigh dagen, dan zal Ninive vergaen.
En gy, o volk, hoe kan ik met de tong ontleden
Alle uwe gruwelen en ongeregeltheden?
Draegt gy die goden in het hart wel 't minst ontzagh,
Die ge in de tempels viert en aenbidt dagh op dagh?
Gelooft gy zeker, dat hun d'ondeugt kan behagen?
Hoe kunnen zy den naem dan toch van goden dragen?
Of worden zy van u te recht, als goôn, geëert?
Hoe koomt dan by, dat gy hen reukeloos braveert?