Pag. 7. vs. 3. waer vlucht ge, o zinloos mensch? waent gy het oog t'ontgaen.] 't Is naeulyx te begrypen, hoe in eenigh mensch, en nogh minder, hoe in een' Profeet, met wien Godt zelf zich verwaerdigt hadt montgemeenschap te houden, dit kon komen. Maer 't geen in den zin der menschen niet kan vallen, kan in den zondaer vallen, die dwazer isIsai I.3. dan een os en een ezel, want die kent zynen bezitter en dees de kribbe zyns heeren. Hoe de Goddelyke Almaght nergens te ontvluchten is, hebben zeker de heidenen zelfs geweten, gelyk een hunner dichteren aldus iemant toespreekt, die door de vlucht der goddelyke Wrake waende te ontgaen:
Vide Nicol. Heins. ad Claudian. Gigantom. sub init. Quo fugis, Encelade? quascunque accesseris oras, Sub Jove semper eris.
dat is:
Waer vlucht ge, Enceladus? waer gy ook heen gaet stryken, Jupyn is overal; gy zult hem niet ontwyken.
Cirillus poogt echter dit gedragh van Jonas eenighzins te verschoonen met voorgeven: ‘Hoe in oude tyden sommige zich lieten voorstaen, dat Godts maght en gebiet alleen als bepaelt was binnen Judea en van andere landen uitgesloten. Om welke reden, gaet hy voort, d'aertsvader Jakob naer Laban in Mesopotamie trekkende, en op zekere plaets vernachten-de, daer hy Godts Engelen en den Heer zelf op eene ladder zag, die op de aerde gestelt met haer opperste tot aen den hemel raekte, uit zynen slaep ontwakende in deze woorden uitborst: Voorwaer de Heer is aen deze plaetse, en ik heb het niet geweten. Derhalven geloove ik, dat de heilige Profeet zich iet desgelyks latende voorstaen uit Judea naer de Grieksche steden geweken is. Maer scherper vaert Chrisosthomus uitChrysost. Tom. I. Homil. de Jona. tegens Jonas: ‘Waer vlucht gy heen, Profeet? Hebt gy niet gehoort het geen David zegt: Waer zal ik henen gaen van uwen Geest, en waer henen vlieden van uw aengezicht? In de aerde? Maer de aerde en hare volheit is des Heeren. NaerPs. cxxxix.7. de helle? Daer zal uwe maght niet ontbreken. Naer den hemel? Daer, wete ik, zyt gy ook. En naer de zee? Zoo wydt strekt ook uwe rechte hant. Dus, zegge ik, vaert Chrisosthomus tegens onzen vluchteling uit, 't geen wy in de volgende vaerzen uitgedrukt hebben. En zeker te recht, aengezien zyne vlucht, myns oordeels, met geenen schyn van reden te verbloemen of te verschoonen is.
Cookies on Poetry Cove