[Poëtische uitbreiding]
Geen ondeugt in haer straft door een toegeventheit,
Die hare zielen streelt en ten bederve leidt.
Geen kinders dragen hier ontzagh aen hunne vaderen.
Zy zuigen hun het bloet verbastert af uit d'aderen,
Vergetende al de zorg van 't vaderlyk gemoet,
Die nimmer naer den eisch van kindren wordt vergoedt;
Terwyl zy dus met recht gelyken aen de slangen,
Die eerst door felle kou bevrozen of bevangen,
Strax adem scheppende in den koesterenden schoot,
Hem, die hun 't leven schenkt, vergelden met de doot.
Geen mannen handelen hun vrouwen hier, als mannen,
Maer door hun dwinglandy en ontucht, als tirannen.
De vrouwen zyn van eer en alle schaemte ontbloot.
Geen vrouwenvoorhooft wordt hier van beschaemtheit root.
Verboden lusten zyn maer ydelheên te noemen,
't Verlies van 't eêlst kleinoot een zege waert te roemen.
't Schynt aen haer moedigheit, die langs de straten praelt,
Als hadden zy triomf op d'Eerbaerheit behaelt,
Die zy zoo eereloos schofferen en besmetten
Ten spyt der goddelyke en weereltlyke wetten.
Zy raken naeulyx gront met hare wufte schreên,
Als scheen' het aerdryk haer onwaerdigh te betreên;