Vs. 14. en draeg met schaep en paert zyn deel in 't ongeval.] By de Heidenen was een aelout gebruik, dat in droefenis en rou niet alleen de menschen hunne prachtgewaden uittrokken, maer dat den dieren ook alle sieraden afgenomen, en zy ongetoit en ongehavent te voorschyn gebraght wierden, om den rou van 't gemeen of van een persoon zonderling te betoonen. Zoo leest men by Plutarchus, hoe de Thebanen, ten bewyze van hunnen druk over het verlies van hunnen veltheer Pelopidas, zich niet ontharnaschten, nochte de paerden onttoomden (zie hier ook de paerden vasten) nochte eenige wonde verbonden.Plutarch. in Pelop. ad finem. Traditur, quicunque ei rei adfuerunt, neque deposuisse arma, neque equis extraxisse frena, neque vulnus ullum ligavisse... equos, ac seipsos, praeter consuetudinem, comis concidisse. Dit heeft ook Alexander de groote, naer de getuigenis van den zelven Plutarchus, gedaen by de lykstacie van zynen lieveling Hefestion. Zoo zingt ook de Mantuaner, hoe by het overlyden van Julius Cezar de paerden en de ossen gevast en een erbarmelyk geluit uitgeslagen hebben, als ware de geheele natuur om dit verlies zulx begaen geweest, dat de stomme dieren zelfs tekenen van rouwe gaven:
Virgil. Ecl. V. vs. 24. Non ulli pastos illis egere diebus Frigida, Daphni. boves ad flumina nulla neque amnem Libavit quadrupes, nec graminis attigit herbam. Daphni, tuum Poenos etiam ingemuisse leones Interitum, montesque feri silvaeque loquuntur.
't welk door den grooten Agrippiner aldus in onze moedertael overgegoten is:
Geen herders drenkten, toen, o Dafnis, hoog van waerde, Uw nat bekreten lyk bedrukt stont boven d'aerde, Hun zatte stieren in den koelen waterstroom: Geen kudde proefde nat noch zette uit rou en schroom Den mont eens aen het gras. O Dafnis, woestenyen, Gebergte en bosschen zelfs getuigen van het lyen Des Libyaenschen leeus, om u met rou begaen.
Ook verhaelt Suetonius, hoe Cezars paerden niet alleen gevast,Sueton. in Jul. c. 81 maer ook zelfs geschreit hebben. Dit schreien wordt ook door Maro aen het lyfpaert van den Arkadischen prins Pallas toegeschreven in de Eneade:
Post bellator equus positis insignibus AethonAeneid. XI. 89. It lacrimans, guttisque humectat grandibus orae.
dat is naer Vondels vertaling:
Zyn lyfpaert Ethon volgt met eenen tragen voet, En onbehangen, schreit, en huilt een vlaeg van tranen, Die langs de scheren droef afdrupplende elk vermanen Te treuren.
Over welke plaets Servius, Cerda en Emmenes verdienen nagezien te worden in hunne geleerde aentekeningen, waer in de eerste uit Plinius leert, dat het paert het eenighste dier buiten den mensch is, dat schreit en van droefheit aengedaen wordt.
Cookies on Poetry Cove