[Poëtische uitbreiding]
Begint een kille kou te ryden door de leden. Des stelt hy al zyn hope en toevlucht in gebeden. Elk roept zyn godtheit aen, door 's menschen brein verziert; Dees Bel, die Dagon, of Astarte, die hy viert. Een ander zoekt zyn' troost hier by Heleens gebroeders, De Tweelingstarren, en belooft hun, als behoeders, Een spierwit lam ten zoen, zoo hy 't gevaer der zee Ontrukt, in veiligheit belande op Tarsus reê. Een ander wil 't gebet aenCefeus. Joppes bouheer richten, Zyn gemalin enAndromeda. spruit, die nu, als starren, lichten; En 's konings-schoonzoon, die het gruwzaem slangenhaer Van Forkus dochter voert in zynen beukelaer. Zy smyten radeloos in d'ongetemde baren Al wat door zynen last het schip ook magh bezwaren, Ja zelfs het gout, waer van de zucht hen zoo verstout Het lyf te wagen op een rank gevaerte in 't zout. Terwyl het onweêr al vergeefs dus wordt bestreden, Legt Jonas, onbewust van al die zwarigheden, (Het zy de vaek hem mat van reizen dagh en nacht Hadde overrompelt en zyn moede leên verkracht; Het zy de droefenis zyn hart hadt overgoten, De geesten uitgedooft, en d'oogen toegesloten)
Cookies on Poetry Cove