[Poëtische uitbreiding]
Oprecht berou van al zyne ongerechtigheden,
En neme een opzet om door heiligheit van zeden
Zyn ziel te zuiveren van al de gruweldaên,
Die 's hemels grimmigheit op onze halzen laên.
Elk sta ook 't goet af, dat hy door gewelt, of treken
Op eene slinksche wys zyn' naesten heeft ontstreken;
En reik', gelyk 't betaemt, dien godeloozen buit
Den rechten eigenaer blymoedigh weder uit.
Wie weet, of Godt, vermorwt in 't hart door medelyden,
Ons voor 't gedreigt bederf nogh entlyk moght bevryden?
Dus klinkt van wyk tot wyk het koninglyk gebot.
De ganfche stat bekeert zich tot den waren Godt,
Daer mensch en dier zich nu van alle voetsel spanen.
Die flus in weelde zwom, zwemt nu in heete tranen.
Hy wordt de zwakste nu, die onlangs maghtighst scheen.
De ryke wordt nu arm, de grootste wort nu kleen.
Hoe ongelyk is nu die groote stat der steden
Dat trotse Ninive van 't aerdryk aengebeden,
Daer alles smoort in rouwe, en om het hart beknelt
Van droefenis verteert, als sneeu tot water smelt!
Men hoort voor kunstmuzyk, om d'ooren te behagen,
Hier niet dan jammeren op jammeren en klagen.