[Poëtische uitbreiding]
Men hoort hier geen geluit dan van erbarmlyk WEE.
Het derelyk geloei van 't sprakelooze vee,
Het jammerlyk misbaer der vrouwen, en het kermen
Des zuiglings, hangende aen de borst op moeders armen,
Vermengt zich zamen met het bang en naer gezucht
Der gryzen, breekt en klieft de wolken en de lucht.
Dus over hals en hooft gedompelt in elende
Beschout hen d'Opperheer van boven in het ende.
Hy ziet hen in het stof gebogen voor zyn hant,
Als geen getergde Godt, die fel in gramschap brandt,
Maer als een vader aen met zyne ontfermende oogen,
Met oogen van genade en liefde en mededogen.
't Berou der stat verwerft by Godt vergiffenis,
Beweegt hem tot berou, die onbeweegbaer is.
Hy schaemt zich 't vonnis niet te dempen, dat hy velde,
En eens en andermael zyn' Boettrompetter meldde.
Hy stelt uit zynen zin de vreesselyke straf.
Hy legt de wapenen, gelyk verwonnen, af,
En schynt door hun vermant, van wien hy wordt bestreden
Door tranen, boete, vaste en vurige gebeden.
Hun ootmoet klimt tot aen den starrelichten boog,
En voert hun jammeren tot zynen troon om hoog,