[Poëtische uitbreiding]
Gy geeft u uit by hun voor tolken van de goden, Doch leert hen anders niet, dan 't geen u wordt geboden En in den valschen mont te godeloos geleit, Of van uwe eigen baet, of van uwe ydelheit. Gy geeft (hoe wonder kan dit priesteren betamen!) De dingen averechtsche en heel verkeerde namen. Gy noemt het goede quaet, gy noemt het quade goet. Het zoet is bitter in uw' mont, het bitter zoet. Gy schept, schoon niemants brein dit maghtigh is t'ontleden, Zelfs duisterheên uit licht, en licht uit duisterheden. Gy waent u zelven wys, waer op gy u verheft, Dat in voorzienigheit u niemant overtreft. Maer al die wysheit is maer ydelheit te noemen, En uw voorzienigheit, als vuil bedrogh, te doemen. Gy waent u maghtigh, maer die mogentheit bestaet In ongerechtigheit, die 't perk te buiten gaet. Men ziet u dingen vol schynheiligheit hanteren, Die gy verstaet dat elk als godtgewydt moet eeren; Maer dat met handen, die bekladt zyn en bevlekt Met alle vuiligheit, die smetten naer zich trekt. Men ziet u steets bezorgt met lessen voor te schryven, Maer zelfs, 't geen gy verdoemt in anderen, bedryven.
Cookies on Poetry Cove