Vs. 7.
een spierwit lam ten zoen.] Dit bevestigt Homerus in zynen Lofzang op Kastor en Pollux:
Zie ook Natal. Com. Mytholog. L. VIII. Αμφὶ διοςϰούρους &c.
waer van de zin in Nederduitsch hier op uitkoomt:
O Zanggodinnen, zingt de zoons, die t'eener draght
De schoone Leda 't hooft der goôn heeft voortgebraght,
Den forssen Kastor, die de rossen weet te temmen,
En Pollux, wien geen mensch kan met de vuist beklemmen.
Dees heeft zy, met Jupyn den dondergodt gepaert,
Op den Taigetus hem ter goeder uur gebaert.
Dees baerde zy tot heil des zeemans, die verslagen
Van angst zyn ranke kiel van bulderende vlagen
En vreesselyken storm op zee beloopen ziet.
Dan klaegt hy in dien noodt hun daetlyk zyn verdriet,
Roept hen om bystant aen, belooft hun offerhanden,
Spierwitte lammers, zoo hy veiligh magh belanden.