II.
Vergeefs!... Hij voelt den boezem jagen, En meent zijn jonkheid sterk genoeg
Om Hem, die eens zijn zonden droeg, Nu 't zwaard des geestes na te dragen. Ach, wie heeft nooit uw licht gekend, Nieuw Leven in uw groene lent'! Als wij voor 't eerst den Heiland minnen, En ons een bruiloftsvreugd doorstroomt, Die waar de strijd nog moet beginnen, Reeds juichend van de zege droomt! Hoe fier doet gij die kaken blozen! Hoe trilt gij uit des jonglings stem: ‘Zoo vaar dan wel, Jeruzalem! Ik heb het goede deel gekozen!’ Hij gaat; en duizend zielsgebeên, Hij weet het, trekken voor hem heen, Klapwiekende om hem aan te vuren. Hoe troost hem 't woord van eigen bloed!Barnabas. Hoe staalt hem Paulus heldenmoed! Hij wuift Antiochiëns muren Met blijde hand den afscheidsgroet. De dagen vliegen om als uren, En altijd verder wil zijn voet. Hij volgt de trouwe kampioenen Krijgshaftig na langs berg en dal; En 't is of reeds de palmen groenen, Wier oogst hij met hen deelen zal!
Maar trager wordt de geestverrukking, En zwaarder wordt de pelgrimsloop; Een eerste nevel der verdrukking Bezwalkt den hemel zijner hoop.
't Is nu niet meer dat vredig knielen In schaduw van Gods tempelzaal: Geen proef van 't Hemelsch Bruiloftsmaal, Naast meêverloste broederzielen. 't Is - ademen in 't vreemde land, En al wat achter is vergeten; Het is een bitter Pascha-eten, De heup omgord, de staf ter hand, 't Is zelfverloochnen en ontbeeren, 't Is worstelen van wee tot wee: 't Is zwoegen in 't gezicht der reê, Om telkens weêr terug te keeren, En alle stormen te braveeren En alle diepten van de zee. 't Zijn lange nachten, bange dagen, En zielehoon en zielsverdriet, Bespottingen en geesselslagen, De ontsloten kerker in 't verschiet! 't Is - vogelvrij in 't ronde zwerven, Gehaat, verfoeid, bij Griek en Jood: Het is een dagelijkschen dood, 't Is - daaglijks duizend dooden sterven.... Voorwaar, voorwaar, de proef was groot!
- Eens, als het kwijnend avondrood Daarheen smolt aan de westertinnen, Sloop, met een voetstap zwaar als lood, Een jongling Sions poorten binnen.... Berg, moeder! 't voorhoofd in den schoot, En zoek uw schande te overwinnen: 't Is Markus, die - zijn post ontvlood!
Cookies on Poetry Cove