V.
1. Eens meien morgens vroege Was ic upgestaen; In een scoen boemgardekin Soudic spelen gaen: Daer vant ic drie joncfrouwen staen: Si waren so wale gedaen. Dene sanc vore, dander sanc na: Harba lori fa, harba harba lori fa, harba lori faHarba lori fa. Görres, in zyne inleiding op de Altdeutsche Volks- und Meisterlieder (Francf. a.M., 1817, in 8o, bladz. 2), schynt van gevoelen te zyn dat dit Referein in Zwaben by dansreijen gezongen werd; doch ik vind er geen tweede voorbeeld van in de verzameling der Minnesinger. Waerschynlyker komt het my voor, dat het uit het zuiden van Frankryk en van de Troubadours afkomstig zy, misschien voor herba flors fa (l'herbe fait des fleurs, l'herbe se met en fleurs?)..
2. Doe ic versach dat scone cruut In den boemgardekijn, Ende ic verhoorde dat suete geluut Van den mageden fijn, Doe verblide dat herte mijn Dat ic moeste singen na: Harba lori fa, harba harba lori fa, harba lori fa.
3. Doe groette ic die alrescoenste Die daer onder stont. Ic liet mine arme al omme gaen Doe, ter selver stont, Ic woudese cussen an haren mont; Si sprac: laet staen, laet staen, laet staen: Harba lori fa, harba harba lori fa, harba lori fa.
Zwabische tekst.
1. Eens meien morgens vruo Was ich uf gestan; In ein schoenz boungartekin Solde ich spiln gan; Da vant ich drie junkvrouwen stan: Si waren so wol getan. Diu eine sank vür, diu ander sank na: Harba lori fa, harba harba lori fa, harba lori fa.
2. Do ich ersach daz schoene krut In dem boungartekin, Und ich erhorde dat zueze gelut Von den megden vin, Do verblide daz herze min Daz ich muoste singen na: Harba lori fa, harba harba lori fa, harba lori fa.
3. Do gruoste ich die aller schoensten Diu darunder stuont. Ich liez min arme al ümbe gan, Do, zer selben stunt, Ich wolte si küssen an irn munt; Si sprach: lat stan, lat stan, lat stan! Harba lori fa, harba harba lori fa, harba lori fa.
Cookies on Poetry Cove