Oude Vlaemsche liederen

Van den mayer en den vrieseman.Mayer, Meijer, die het oppertoezicht van een landschap had. Als oppermagistraetspersoon eener gemeente is het woord, dat tot de frankische wetsregeling behoort, nog niet geheel in onbruik. Fransch Maire, engelsch Lord Mayor. - Friesman, Fries, Frieslander.

1 De velden stonden groen en daer toe bereyt; Tot reysen so wasser een Vriesman bereyt, ‘Vriesman waer wilt gy varen? Doe ick de kleyderen lestmael sagh, Doe meende ick datse mijne waren.’

2 - ‘Die kleyderen die ick drage an, Die gaf my een Vrouken, sy had geen man, Een Vrouken daer ick te nacht by sliep; Ik zweer u Majer al op mijn lijf, Ick en had mijn dagen noyt liever wijf.’

3 - ‘Ja Vriesje waert gy 'er een eerlijc man, Gy en trokter geen ander mans kleederen an, En gy droegter geen roem van vrouwen: Nu zult gy my, of ik zal dy Al met den blanken zwaert doorhouwen.’

4 Sy lieten daer hare kijven staen; En gingen malkander met zwaerden slaen, En sy sloegen met blanke zwaerden; De Majer sloech den Vriesman doot, So dat hy neder viel ter aerden.

5 De Majer op zijn grauwe ros sprang, En hy hief op een liedt en sangh; Hy sangh luyd, men mocht wel hooren: ‘Staet op, staet op, jonckvrouwen fijn, De Vriesman is hier vooren.

6 Dat vrouken van haren bedde sprank, Die gardijntjes van den goude klank; Sy meende den Vrieseman in te laten, Sy liet haer eygen getrouwde man in: Dat was voor haer so leyden saecke.

7 ‘Segt my, segt my, jonkvroutje fijn, Waer nu mijn beste kleederen sijn, Die 'k jaerliks plagh te dragen, Gy hebtse den Vrieseman aengedaen, Daerom so leydt hy nu verslagen.’

8 - ‘Och is dat arme Vriesje doodt! Waer sal ick gaen klagen mijnen noot? En waer sal ick mijnen nood klagen? Nu wil ick in een kloostertje gaen, En blijven daer mijn leve dagen.’

9 ‘- Nu wil ick in een kloostertje gaen, Daer twee paer schoenen voor een bed staen, En bidden voor de Vriesemans ziele: Hy die sijn liefje verlooren heeft, Met recht mach hy een ander kiezen.

10 Nu wil ick gaen op dit termijn En begeven my in een klooster fijn, Alsoo veer aen geen landsdouwe. Adieu! moet gescheyden zijn Al van mijn overschoone vrouwe. Dit lied werd gezongen op de toenmaels alom verspreide wyze: Een boerman had een dommen sin, welke wy hier achter opgeven.]