Wyse: Ach schoone Cariclea.
WAt is 't een eedele saeck,
Daer 't huys-gesin soo met elkander leeft,
Dat Godt daar in vermaeck,
Ia waere vreugt en rechte blijtschap heeft;
Het is een saeck soo wel op aerdt,
Als in den Hemel prijsens waerdt.
Godt sal dat huys-gesin
Seer mildelijk, door sijnen milde hant,
Sijn segen storten in,
Geen onlust sal haer muyr, noch dak, noch want
Bespringen, want dat hollent paert
Is voor de eedele vre' vervaert.
Gelukkig is die Man,
Die soo sijn huys in vree, te vooren gaet,
De bitse nijdt, die kan
Op hem niet hechten, want nadien hy staat
Op sijnen Schepper vast gegront,
Beswijkt hy niet tot geener stondt.
In Sorge Matig.
J. Zoutman Junior.