Antwoord.
MYn Musa onbeschaeft met ruw' en schorre sinnen; Doch yv'rig in de konst van d' eed'le Poëzy, Buygt haar eerbiedig neer voor all' de Zangh-goddinnen Die op Parnasus gaan ten Rey met drymaal dry:
En antwoort op de vraegh: hoe sal een Man hem voegen Indien dat hy sijn Godt beneffens sijn gesin, Wanneer hy Christelijck is, ten vollen wil vernoegen? Wie 't ent bereycken wil, seyt 't spreeckwoort, maeck begin.
Ick maeck begin, en segh: een Man die moet betoonen Dat hy sijn Vrouwe lieft, en dat hy haer alleen Wil voor sijn Eegemael en betgenoot bekroonen, Dit doende, stelt hy sich, sijn Godt, sijn Vrouw te vreên.
Hy moet, wanneer dat haer de haest ontstelde schroeven Der sinnen zijn ontschroeft, soo dat sy op hem schelt, Aen haer in maetigheyt sijn goedigheyt doen proeven, Schoon hy dit doet noch houwt sijn agtbaerheyt het veldt.
Hy moet haer, by sijn selfs, en in sijn hart groot achten; In 't hollend' onverstant een vuyr'ge licht-baek zijn, Hy moet haer tederheyt, gelijk met Atlas krachten, Gewilligh schouderen, soo wel in vreugd als pijn.
Tot tweedracht moet hy haar noyt reên noch oorsaeck geven; Want daer de tweedragt woont daer stroyt de twist haer saed. Daer twist de troon bekleet wort d' eendragt weg-gedreven. Wee 't huys daar d'eendragt dan aldus verlooren gaet.
Hy moet, wanneer de doot, die yeder aen het leven Doet derven, en haer soeckt, met sijn gevlijmde schicht, Te breecken af den draet door Godt haer aengeheven, Haer stercken in den noot naer eysing van sijn plicht.
Hy moet, wanneer haer 't wee des baerens komt bespringen, Haer helpen na den eysch, en troosten in den druck, Hy moet voorsichtigh zijn in alle sijne dingen, Men seyt voorsichtigheyt is Moeder van 't geluck.
Hy moet sijn kinderen in Godes vreese leyden, Hoe wel sijn Vrouwe mee, en al sijn dienstb're boôn, Ook haer soo veel hy kan van 's weerelts boosheyt scheyden, Want een die 't quaet doen mint, die krijgt oock quaet tot loon.
Hy moet tot allen tijt aen haer die Leere leeren, Die vast getimmert zijn op 't rechte Fondament, Dat Donders kracht in 't minst niet schaeden kan noch deeren, Maer staen onwanckelbaer tot aen des werelts ent.
Hy moet wanneer dat sy van 't spoor der deugden treeden, Haer straffen na den eysch, en helpen weêr op 't padt Van waer en rechte deugt, dat ons hier van beneeden Leyt in de soete rust, in 's Hemels groote Stadt.
Hy moet wanneer dat Godt, met dees' of geene plagen, Haer swakheyt proeven komt soo veel hy kan en mach, Haer helpen in haer ramp en in haer droeve dagen Doch sonder krenkinge van 't Vaderlijck gesach.
Hy moet sijn Dienst-boôns dienst na reed'lijkheyt vergelden, Dit doende sal de Faem die niemants loff verswijgt, Met uytgedrongen aem, sijn lof aen elck vermelden, Waer door hy Godts gena, en 's menschen gonst verkrijgt.
Hy moet haer niet te nauw noch ook te strikt verbinden, Een boog die al te stijf gespannen is die breekt, Een los gebroocken paert is quaet weêr vast te binden, Hoe wel ten past ook niet dat hy haar streelt off smeekt.
Hier door souw sijn gesag en agtbaerheyt verdrencken, Dat hy nochtans op 't hoogst wel naw bewaeren moet, Een Man die sijn gesach al willens komt te krencken, Moet weeten dat hy selfs sijn selfs verderven voet.
In 't kort hy moet sijn huys in alle deugden voor,, gaen, Waer toe hy haer vermaent, want daer den Stuyrman slaept, Sal 't Schip als roereloos niet recht langs 't rechte spoor,, gaen, Onluckig is die geen, die soo sijn tijt vergaept.
Cookies on Poetry Cove