Antwoord.
PHilargyría, 'is in 't Griecx de Gierigheyt. Philadélphos, dat is, in 't neederduytsch geseyd, Begaaft met Broeders liefd. Of, broederlijke minne, Philadelphía. Dan, Philáydros, trouwe minne. Soo is de Gierigheyt, een drift die sterk bemint. Kilai (in Hebers taal) men Gierigheyt bevint. Kilai, is Tenax, dat 's vasthoudende te seggen, Lijmachtig, karigh: ja, men komt het wel uytleggen, Volherdigh. Gierigheyt volhard stantvastiglijk, Sy spreekt in 't lijmend hert, ik niet een haar-breed wijk. Ik ben Philágatos, beminnende de schatten. Ik ben Philótheos, die koom ik voor God vatten. Maar Gierigheyt (soo grof) die niet dan dieven teelt: Wat Drogh, wat Monster ist? ey, schilder my dat beelt! Wegh Perdel, Beer, en Leeuw! laat monstereuser komen! Is 't Linx, of Sphynx, of is 't Hyana, ingenomen
(Met self geleerde taal) de mensch te lokken aan, Om daar met boose drift sijn tanden in te slaan? Die Veel vraat is een beeld; 't eet altijd: 't wil al eeten. Als 't schier door eeten berst, dan wringt het sigh door-reeten, En perst 't geschokte uyt: en vreet dan weder aan. Segh, word die schildery, niet beter dan gedaan, Met 't tien gehoornde Beest met sijn metaalen klauwen? Ja, schilder eens dat beeld! de kunst moet hier verflauwen.
De vruchten zijn gelijk als 't Monster dat haar baard: Wanschaapen, maager, bleek, van reed'likheyt ontaard. Sy raspen 't eygen hert. Sy pijnigen haar selven. Sy kluysteren Gods gaaf. Sy haar geluk bedelven. Sy bijten nacht en dagh, ook ander luyden vlees, Sy knagen 't goed en 't bloede des Weeduws ende Wees. Met slorpen 't bloed en mergh sy uyt de knoken suypen, Van veel betraande volk, die sy hels onderkruypen. VVat seyt de Koning dogh op die soo gierig leeft? Dat die mensch minder zy, als een, die noch niet heeft Des Hemels licht aanschout, door 's Moeders vroege baren. Hoe kond hy sulk een mensch, tot meerder walg verklaren?
Cookies on Poetry Cove