Toe-Sang aan de geduld-tergers, op 't voorgaande toegepast.
Stemme: O! schoonste Perzonagie.
LAat af, laat af ghy Qwel-geest,
Die 't vroom geduld eens Christens, zoekt te tergen,
Ghy die (zoo 't schijnd) nog Hel,, vreest,
Nogh Heemel-magt, wijl ghy, door 't bitsig vergen,
Nooyt zijt verzaad,, Voor ghy uw qwaad
Fenijn hebt uytgespoogen,
Dat zelfs 't her-booren,, Gemoed, tot grammen Tooren
Word bewoogen.
Een qwelsiek mensch (dit 's zeeker)
Is 't werk-tuyg, van de helsche Rasernyen.
Den ouden Laster-spreeker,
En Loogen-geest, van d'alder-eerste tyen,
Zig zelfs vertoond,, en heerscht, en woond
In 't binnenst' van sijn kind'ren,
Die altyd tragten,, Een anders goe gedagten,
Te verhind'ren.
Dogh 't helsch, en schrikk'lik vlammen
Der Lasteringh, zal nooyd d'opregte goedheyd
Zoo heevig doen vergrammen,
Dat zinneloosheyd, of raazende vewoedheyd,
In het verstand,, De overhand,
Verkryg', nochtans den geenen,
Die deeze plaagen,, Sijn Eeven-mensch doet draagen,
Sal 't beweenen.
Keer in, keer in uw zelven,
Beziet de stand, van uw ellendigheeden.
Wild die geenzins bedelven,
Maar, legtze naakt voor God, in den gebeeden,
Soo hebt ghy stof, tot gramschap; of!
Om 't Toorn-vuur te doen brande,
Over u zonden. 't Sal zijn een goedt-gevonden
Offerhande.
Elk speelt zijn Rol.
Karel Ver Loove