231. Toen Amintas van Laura een hart van suiker gekreegen hadt.
Daar is myn hart, zegt gy. o liefelyke loogen!
Nooit waar ik daar myn oor de waarheidt zoo beviel.
Zoo veer als d'alssem wykt voor Junoos nektartoogen,
Zoo wykt dit hart voor 't uw: maar 't hart daar ik voor kniel,
Wordt weêr verwonnen door uw mondt die my doet branden.
De lippen van een vrouw zyn zoete minnebanden.