Triton Iansen.
EEn Grendel half vereeuwt, van Spaansche Roest beslagen, Die self der Goden Smit niet sou t'ontsluyten wagen, Dat waachden onsen Mars, en gaf soo wacker vonk, Dat d'Echo in het ont der Roomsche Goden klonk, Satornus van Madriel, en Jupiter van Wenen, Die sonden daar in ijl den vochten Triton henen, Die quam in korte wijl weer op sijn oude grondt, By tyts en wel te pas soo quam hy daar hy 't vont, Ik meen den Water-man den fellen Triton Jansen, Die inden Mossel hof de stinke-pas kost dansen, Dien Visscher achter 't Net, die quam hier uyt den Pals, En proefdent op de Maas op dat hy 't kost van als, Hem docht hy sou nu bet de wilde Gansen temmen. Om dat hy kent de Zee en Meester is van't swemmen, Hy is Neptuni zoon, en Doris naaste bloet, Gedoopt in 't selve nat dat Venus heeft gevoet, Dat vele van sijn maats soo gulsichlijk in-sogen, Ten eynde sy daar van gesoute zielen spogen, Waar van de pekel soo in Charons Schuytje droop, Dat hy door 't serve-sop ten naasten by versoop, En had hy niet gehoost den slocker waar verdfoncken, En met zyn lichte vracht in Styx te grondt gesonken,
Den Veerman gaf een vloek, met dat hy heeft gestrandt, En sey loop voor den Droes weer na sint Anne-landt, Dat was, aaar Triton sich by Glaucus had begeven, Doen hy deur Martis dwangh most deur de modder streven, Ik segh, dus komt het by dat hy de stroomen kent, De diepte en de drooght der Meinen is gewent, Dus heeft hem dit verstout de Maas ook te bevaren, Hoe wel dat daar ontrent veel wilde dieren waren, Soo haast en was hy niet gecomen op het nat, Of hem en quam terstont een Otter achter 't gat, Een Otter Leeuws gewijs, en heeft soo troef gegeven Dat meest zyn Water-volk als meule-steenen dreven, Ik meen dat hem dit meer als van Vrouw Venus speet, Doe hy om harent wil 't lit van sijn vingher beet, O Zee-man koft u doe een beuselingh soo spyten, Soo vrees ick dat ghy nu sult grooter stucken byten, Ey lieve segh my doch (dit schiet my in den sin) Geeft Mars den heetsten brandt. of Venus de sottin, Ik denke dat het Mars in desen noch sal winnen, En dat zyn troetelen verkoelen kan het minnen, Dan Triton weet het best, hy is in als versocht, Te vryen op de drooght', te baden inde vocht, Te huych'len inde Kerk, te weyff'len met de Veysers, Te drayen na de wint, dan Geus, dan Spaans, dan Keysers, Hy vaart, hy rijt, hy loopt, hy swemt, in sout en soet, Int kort, hy is ter handt, als Jan Potagies hoet, Na dat hy was bedaart soo gingh hy sich bedelven, Doe kreech hy moet en ook de brodse van hem selven, Hy paste op niemant niet, 't zy Engels, Waal of Schot, O broek 't is sulken haan, want hy en acht geen Godt, Daar lach hy stil en mak gedoken inde Schelpen, Verwachtende Vulcan, die sou hem over helpen.
Cookies on Poetry Cove