Beslvyt.
YEmant sou nu mogen spreecken,
Waerom dat wy 't hooft soo breken,
Met een dul uyt sinnich-Man:
Die een dulhuys was bequamer,
Als een schoon vercierde Camer,
Die veul wil en weynigh kan.
Ick beken 't is teghen reden,
Dat wy onsen rijdt besteden,
Aen alsulcken grooten Nar;
Die van Mannen ende Vrouwen,
Met goey reden, wordt gehouwen
Voor den Sot van Deventar.
Lichtelijcken is te mercken,
Aen sijn ongesnoeyde wercken,
Dathy 't liegen is gewent:
Want den vuylen Apoteker,
Dien grooten Laster-spreker,
Hier wat seyt en daer ontkent.
Let maer eens op dese parten,
Godt den kender alder harten
Roept hy tot getuygenis,
Maer ny liecht den logen ramer,
Dat bevintmen voor gewis.
Want het woort is naus gesproken,
Of den Eedt die wort gebroken,
En hy vanght van nieus weer aen,
Coninck, Hertoch te beschelden,
En soo schandich uyt te belden,
Meer als hy noch heeft gedaen.
Wat behoef ick veel te segghen,
Of sijn seylen uyt te leggen,
Neemt in handen den Verkeer,
Daer in suldy, lieve vrinden.
Dat hy loochent waer bevinden:
Wat getuygen wildy meer.
Ick en wil niet meer bedrijven,
Ick laet hem te bersten schrijven,
Hier me tred ick uyt de baen:
En laet vander Veen de mallen,
Tegen sijns gelijcken kallen:
Want mijn Spel is nu gedaen.