XLVII.
Les voyagiers de Nuict sont en danger d'erreur,
Contraire l'amateurs du jour & la splendeur.
XLVII.
Lof Minnaars vanden dagh, vvelievers vanden nacht,
De prijser van het licht, de duysterheyt veracht.
WAt ongelijker paar syn ginder by malkand'ren,
Het gunt den eenen laakt dat looft en pryst den and'ren,
Den Adelaar bemint de lucht en zonne-schyn,
De Mol de duysternis en onder-aardtsch te syn:
Soo ongelijk ist ook met die de vverreldt trouvven,
Of die in tegen-deel haar huys ten Hemel bouwen,
Ghy die des vverrelts doen voor 't Hemelsche bemint,
Zyt blinder als de Mol en slechter als een kint,
Maar ghy die hart en Ziel en rust en lust en leeven,
Op-offert an de geen die 't vvaare licht sal geven,
En die het aardtsch gewoel uyt uwe harten bant,
Zyt Arendts van gesicht en Reusen in 't verstant.
Les voyagiers de nuict sont en danger d'erreur,
Contraire l'amateurs du jour & la splendeur.