Veel vlaggen luttel boter.
DWaes is den mensch geacht, die sich wilt onderwinden, Een snoode leugen-tongh te toomen oft te binden, Die recht gelijck de Slangh, hoe wel sy is geschent, Haer selven wederom naer d' ander deelen wendt. Den aert van sulcken beest, haer daet, natuer, en wercken Kan yeder een te recht in vander Veen nu mercken. Die door de waerheyt is verwonnen en gevelt, En noch met leugenen hem tegen waerheyt stelt, O dwaes ontmenscht gedroch, hoe kont ghy noch bestrijden De waerheyt? die u toont dijn valscheyt quaet om lijden. O ghy Periphate? ghy hater vande rust, Die niet dan in de nijt en tweedracht sich verlust. Die niet en sijt ghewoon dan met vervloeckte trecken Syns naesten lof en faem met lachter te bevlecken, Te rooven hare deught, te duysteren hun eer, Al waer 't oock, soo het blyckt, sijn eygen Over-heer: Dies niemant u te recht te schelden hoeft te schamen, Ick weet geen teem soo snood die u niet sou betamen. Dan aengesien ghy u hier in soo dapper stoort, Soo geef ick u den lof die u met recht behoort. O dwaes vermetent loer die schout der sonnen stralen, Die met bedeckte kap mach synen naem verhalen, O hersseloos vernuft! ô vogel inde maen, Gebeckt, gepluymt, geklaut, om op de kruck te staen, O roem dijns eygen eer, uyt-meter van u daden! O eer-dief vande deught! O spoor van alle quaden! O winckel vol bedrogh! O blaes vol ydel wint! O steen-klip vals bedeckt voor die de deucht bemint! Ey siet hem nu eens aen, hoe blaken hem fijn oogen? Hoe past hem desen lof? wat Tant sal hy my toogen? Hoe strijckt hy sijnen baert? hoe schut hy met syn cruyn? Hoe lacht hy my nu toe, als een gesneden ruyn?
Nu weet ick wat men kan met drijsen al verwerven. Dan Veen hoort noch een woort, al sou ick 't weer verkerven, Bedaert nu noch een reys u breyneloos verstant; Want licht te zyn ghestoort dat achtmen voor een schant: My dunckt in u gedicht, dat ghy ons hebt geschreven, Oprecht geen antwoort tot u onschult is gegeven, Ghy komt met Ceulen voort, wel wat gaet ons dat aen, Ghy dringht ons op het geen een ander heeft gedaen: Gedaen en niet gedaen. Had uws gelijk geswegen, Gh'en had op d'eerste groet sulck antwoort niet gekregen, Maer nu u leugens sijn door waerheyt overtoont, Soo brenght ghy Ceulen voort, is dat niet fraey verschoont, Dan neen u valsch gevley sal ons niet meer bekooren, U Cockedrilschen aert die kentmen van te vooren, Wy weten nu te recht dat Veen niet anders kan Dan liegen, daer hy is den opper-meester van. Holla dit loopt te hooch, ick sou my wel vergeten, Siet hoe hy nu weer siet, 't schijnt dat hy is beseten, Hy slockt my tseffens op, ô Theutobocus saet, Verset dat back-huys vry, eer ghy ons al verslaet, My jammert dat ick u geen meer der jonst kan thoonen, Om dat ghy my als vrient soo soetkens comt verschoonen, O man ghy doet te veel, siet dat ghy u bevrijdt, Van eygen smaet en schant, en voor u selven strijdt. Wel Veen wel zijt ghy daer? ick sal my wel verweeren, Gaet seker vry naer huys eer u de hoorens sweeren, Ghy seght ick ben verschoont om mijn onnoselheyt: O lou dat weet ick wel, 'k en heb u niet misseyt. Al dat ick heb gedaen dat is een anders seggen, En om dat yeder seydt, en kont ghy 't niet verleggen, Maer dien u 't zeer wat raeckt, die schelt ghy voor een sot. O knecht weydt niet soo breedt, ghy vint u al bespot? Ghy noemt my slecht 't is waer, ick wil het vry wel weten, Want ick my noyt als ghy soo schandich heb vergeten. In schimp oft leugen-tael, noch dichten valsch en snoot Waer me ghy noch ont-eert de Princen naer hun doot.
Is daer u groot verstant en wijsheyt in gelegen, Dat ghy een daet verhaelt die selver u gaet tegen: Is dat het groot vernuft daer ghy soo seer van roemt? Waer door men u met recht den Princen schender noemt. Oft ist al u verstant in spot oft schimp te vinden: En leugens, daer ghy weet u tegels med' te binden. Want noyten kompt van u deftich kloeck gedicht, Dan als ghy Princen schelt, oft valsche leugens sticht, Waar mee ghy niet alleen en trotst des werelts Heeren, Maer kompt dijn Schepper self oock blamen en onteeren. Vervloeckten lasteraer, versteent gelijck een rots, Die dynen Heylant scheldt, versmaet, onteert seer trots. O Hydras boose schim vol geel fenijn begoten! U lafterigh gheschuym op ons nu uyt gespoten, Keert weer tot in u borst, in u serpentich hert, d'Welck u noch brengen sal tot u verdiende smert. Hout ghy u groot vernuft, met 't kleyn sal ick my lyden, En in der waerheyts strael my heugen en verblyden. Wy kennen uwen aert, wy kennen u gewis, Wy weten nu te recht wie vander Veen nu is. Die noyt het swerte vocht laet uyt sijn penne schieten, Oft kan sijn wit pampier vol duyster leugens gieten. Soo dat ick nu voord' aen sijn dichten niet meer acht, Die hem den Duyvel stort in 't breyneloos gedacht: Maer vastelyck besluyt, en speur uyt al sijn daden, Dat sijnen snooden aert is weerdich te versmaden.
Brandt in liefde.
HIer Veen hier is den man die ghy noemt Broer Cornelis: Die u klaer thoonen sal wie meester van't krakeel is, Wanneer een vreedsaem mensch is vredich en gerust, Dien vrede is te niet soo haest den boofen lust.
Dat blijkt aen u die ons met laster komt bestryden. Soo dat gh'ons reden geeft u int minst te myden. U pen dat is de straf, waer mede dat g'u plaecht. Laet sien wat is het eerst, daer ghy u van beklaecht? Hoe dat ghy Princen schent? wat? wilt ghy u dat verschoonen, 't Geen yeder is bekent: moet m'u dat breeder thoonen? Wel hersseloose hin, wel arent inden nacht, Die 's vogels jongen rooft, en hem van klaerheyt wacht, Siet wat ghy hier ontkent, naus hebt ghy 't uyt gesproken, Oft weer een erger feyl, komt u uyt 't hert ghebroken. Hier hooch verheven geest, hier wel geslepen breyn, Hier is u wijs vernuft, heel kenlyck, soo ick meyn, g' En weet waer blyven met Prins Henderick den blooden Ghy schelt, beschimt, versmaet, de overleden dooden, g'En kreecht noyt wond' soo fel, s' en quam door uwe daet, Ghy treckt op uwen hals nieu laster, straf, en smaet. Sa Veen weer wacker aen, ick komm'u doch al voorder, En noem u wel te recht een beul, en Princen moorder. Wel Veen hoe smaeckt u dit, my dunckt dit gaet wat bont, Maer lacht u eygen smert, soo doet ghy als een hont. Had g' op 't Nassousche bloet niet quaets genoech gespogen? Moest sulcken deuchtsaem Vorst uyt't graf noch zijn getogen? Wt't bloet van Oostenrijck, die 't Neerlant noyt verliet, Die om ons Hertochdom het Keyserrijck verstiet. Albertus, wiens lof onsterffelyck sal leven, Soo langh het dalend' vocht sal boven d'aerde sweven, Wiens waerde deucht, en lof, ick niet beschryven kan, Wordt van u vander Veen gescholden een tyran. Den laster en den smaet die deed' hy van hem vlieden, Door dat hy alles liet door sijnen Raet gheschieden. Een laster-tongh die had sijn hoocheyt soo geblaemt, Dat sy Justicia om recht doen heeft gepraemt, Door schelding', schimpt en smaet, dies uyt spoog menigvuldig: Denckt die de Princen blaemt wat doot dat hy is schuldigh. Schrijft lof lyck roem en eer vanden Orani-Prins, De welck hy wel'is weert: maer ander blaemt geensins.
‘Een lasteraer die oyt heeft's Princen eer te geven, ‘En is niet goet genoech om Princen eer te geven. Dan Veen ick speur aen u, al oft ghy waert een knaep, Van sin-rijck kloeck beleyt, ervaren op de kaep, Daer als moorthong'rich boos derf trou' lants-heeren schelden, En treden met den voet den lof der lofbaer helden. Wie raeckt ghy hier weer aen? wel Veen hoe wat noch meer? Hier blaemt ghy tot u schand' die was dijn over-heer, Den Soon des Arents Vorst, die aende woeste baren, Plus oultre heeft gestelt voor Hercules Pilaren, Een Coninck goedertier, en deuchtsaem van gemoet, Die vaderlyck draech jonst voor d'eel Nassouwsche bloet. Die soo verheven was, by hem geen vergelijcken, Die op sijn schouders droegh soo vele Coninckrijcken; Die komt ghy vander Veen verachten en versmaen, Waer van Wilhelmus selv' ten dienste heeft gestaen. Ja naem in sien behoet dijn eygen Princen Broeder, En wierdt van hem gequickt als 't kint van sijne moeder: Wat voorder is geschiet is yederen bekent, 'k En roer oft schrijf niet meer, mijn reden is geendt: Ick vraech staet het u toe, die leeft by uwe handen, Te schryven schimp oft smaet op Vorsten van de Landen? Hoe komt dijn duyvels aert met laster uyt gebort, 'tIs eer dief, schimp, fenijn, al wat u penne stort, Die lest den Lelie-Vorst gebrocht heeft om het leven, En is geen straf oft pijn soo groot op 't lijf gebleven, Als ghy o Veen nu hebt door uwe daet verdient. De straffe van het quaedt altijt haer meester vint. Soo veel als my aenraeckt, 'k vind my genoech gewroken: Want in sijn eygen vet sien ick den vogel koken. 'k En heb o booswicht noyt in moorden my verlust, Maer dorst geduerichlyck na d'eendracht, vre en lust, Ick leve door de aoot die Christus woude sterven, Waer door den mensch, die wilt, kan salicheyt verwerven. Nu Veen vaert hier me wel, dan lijck-wel noch een woort, Dat ick niet meer en sprack ick vrees ghy waert gesloort,
Om dat ghy in het minst u niet en sout beklagen, Sal ick u dienen noch een weynich op u vragen. Ghy vraeght waerom men hier al schoedet op een leest, Hoe vat ghy dat noch niet? ghy zijt wel kleyn van Geest. Ghy seght ick lese d' een ick hebbet al ghelesen. Eenstemmich wort den dief recht tot de galgh' verwesen, Eenstemmich wort van ons u dese jonst vereert, U laster-logen-scheld ons sulcken oordeel leert. Dus was ons in gemarcht van galgh' en rat te spreken, Daer is geen ander stof om laster quaet te wreken. Wat is doch u belijdt als schelms eer-dievery? Ghy waert gheluckich Veen: waerdy met hangen vry. Hoe seer ghy schelt en blaemt, ghy sulter noch toe komen, Had u den bast eens vast, u scheldingh waer genomen. Wel Veen ick peys wel half hoe dit gebraet u smaeckt, Ick meyn dat by den Nen u inde keel geraeckt. Voorwaer het is wel hert en taey om in te knouwen, Dat ghy naer u verdienst een galge moet aenschouwen. Nu Veen ghy hebbes wel, ick steeck van u de braeck. Als ghy myn dichten siet, peyst dat ick laster laeck, Die nodich is bestraft. Hier mede laet ickt blyven, En acht u voorts onweert yet meer tot u schryven.
Ick leef door de doot.
Cookies on Poetry Cove