Den Vlaamsen Poët Lieven,
IK kome hier met reverentie, Om u te groeten met eloquentie, Om na myn ingenieuse scientie, Ende begaafde Inventie, Van dese Gehuw de te maken mentie, By soo verre ik mach hebben credentie, Dus geeft my goede audientie, Soo sal ik sonder violentie, Ofte eenighe insolentie, Met alle vroome prudentie, Na mijn uyterste diligentie, Verstaat wel mijn intentie, Haar wenschen dat geen quade influentie Noch venimeuse Pestilentie Haar moghten brengen in decadentie, Maar dat sy moghten met penitentie, Van Sonden doen abstinentie, Soo sal Godt haar doen assistentie, Ende gheven een gheruste conscientie, Is dat een quade sententie, Ten is niet gheseyt by consequentie, Noch by eenighe conferentie, Dat en geeft hier geen aparientie, Ik komme ende scheyde met reverentie.
NEen ik laat den Vlaamsen Lieven Houden syn gheleerde Brieven, Ik en ken die Kruyden niet, 'k Houdet met myn oude Liedt, Ghy die biddet voor Poëten, Wilt toch Lieven: niet vergheten, Wilt toch Lieven: lieven Heer, Geven geen Geleertheyt meer,
Misschien Lieven sou de leken Niet ghelieven an te spreken, Nochtans Lieven is de deught, Lieven mennigh Mensch verheught. Lieven is ghestijlt op reden, Lieven maakt een Huys vol vreden, Lieven werd ik nummer moe, Dus ga ik na Lieven toe, Want men salder Bruyloft houwen, Lieven is een Vriendt van Trouwen.
Soete Lieven veel geluk Jon ik u, en nummer druk, Dese mijnne stomme Bode, Wenscht en wijst wat u van node Is, in desen trouwen staat, Neemt eens acht wat hy u raat.
Cookies on Poetry Cove