'k VVed' hy meent dat 't Geusen hagelt,
Nu hem 't gat soo is vernagelt.
Hy die den stercken Leeuw wou stricken in het garen, Wou buygen tot sijn wil door Krygers sonder Godt, En kost, spijt Keysers macht, geen Wesel wel bewaren, Rampsaligh is de mensch die met den Heere spot.
Gelijck een lopend' vuyr kryght onsen Prins de tyding, En sijn weerspannich Lief die wert het oock gewaar, d'Een tot een groot verdriet, en d'ander tot verblyding, Hy bly, sy droef, ey sie wat ongelycker paar. Of sijn verst aalde hart ter harten gaat het vryen, Dat kanmen wel bevroen aan dees doorluchte saack, Hy gaat na Plutoos huys in helsche galeryen, Op dat sijn Silva hem eens komen mocht te spraack, Maar sy blyft even bars, dit kropt hem inden gorgel, Nochtans en laat hy niet te spelen voor de Maaght Een dreunende Musijck, door een metalen orgel, Hoe meerder dat hy 't doet hoe 't minder haar behaaght. In plaats van danckbaarheyt vloeckt sy hem uytten lande, En wenscht hem op Parnas met al die by hem zijn, Sy hoort te byster nood' een Orangee oft Brande, 't Gespeul dat luyt te grof, sy haddet liever fyn. By dese melody soo quam hem wel te stade, Een vreesselyck banket van snorrepypery, Dat sond' hy haar, daar by veel app'len van Granade, Doen gafse beter koop haar Baalsche Romany. Ick mach dat mynne is met recht, sprack hy, wel Mynnen, Dies Mynd' hy Silva soo dat d'aarde sich verhief, Niet anders als den dwang deed' haar de trots verdwynen, Hy kreech met kracht sijn wil, sy badt te zyn sijn Lief, Hy heeftse noyt gesmeeckt die hem op 't lest quam vleyen, Noyt vryen desgelyck soo treffelyck volbracht, Haar maaghdom sal soo mennich Lolle-Broer beschreyen, Nu is tot Babels spijt de Pot-Bagyn verkracht.
Cookies on Poetry Cove