De tyding is een loopend' vyer,
Van d'ander vverrelt komtse hier.
NA dat de Faam vertrok, besocht sy eerst de Custen Daar sich Aurora met de blonde Son verlusten, Daar stakse haar Trompet, daar deed'se wacker los, En blies, hoe Frederik won Wesel en den Bos, En hoe Marane most met schand' de Velu laten, En al het sno gespuys van Keysersche Croaten. Van daar is sy geswind' na 't Noorden toe gekeert, Daar Bacchus aldermeest wert door den dronk ge-eert, Maar sach dat nu sijn Hof schier was te niet gekomen, Door dien een deel sijns Rijks van Mars was ingenomen, Doch alles watse sach, en yeder dee verstaan, Dat sullen wy om re'en met kortheyt over-slaan. Geweken van de Rhijn, ghescheyden van de quaden, Belanden sy daar na op twee-en-vijftigh graden, Alwaar dat sy Neptun heeft Boden-broot geeyst. Ik kome (sprak de Faam) uyt Indien gereyst, U kind'ren varen wel, haar mangelt niet met allen, 't Syn Leeuwen op de Zee, en Katten op de Wallen, Sy kunnen slinkx en rechts: doe heeftse voort vertelt Hoe dat het over al daar was in't Landt gestelt, Met gafse haar ter vlucht met uyt-gespreyde wieken, Besiende 't Roomsche volk vermengelt met de Grieken,
Int kort, sy sach het al wat inde werrelt was, Vergat ook niet op't lest den lustigen Pernas, Daar vantse wel te pas de negen Sang-Godinnen, Die niet dan suyvre Vree en hooghe Wijsheyt minnen. Van dese word' de Faam seer minnelyk onthaalt, En sy heeft met een groet dit vrindelyk betaalt, Geseten in het groen op 't schoon tapijt der bloemen, Daar sich Natuer alleen Baasinne van mach roemen, Word' onderling gevraaght van waar dat Fama quam, En waar sy was geweest, en wat sy goets vernam, Sy seyde 't waar te lang myn reyse te verklaren, Of wat ik heb gehoort, gesien of wedervaren, Doch waar wel onbeleeft soo ik u niet voldee, Ja niet alleen in dit, maar in veel grooter Bee.
Cookies on Poetry Cove