T. Coph.
Wt gantsen hert’, o Heer, roep’ ick tot dy,
Wil my een ghenadigh’ andwoorde gheuen,
Op dat ick dyn geboden houde vry.
Ick heb tot dy mynen roep op gheheuen,
Help my dat ick de ghetughnissen dyn
Onderhoude stichtlick alle myn leuen.
Uoorkomen ben ick schoon de dagheraed,
Dy t’aenroepen, want alle myn verhopen
Alleen op dyns woords toesegghinghe staet.
Myn oognen voor de nachtwake syn open
Op te waken tot dy wacker end fyn,
End met vliet te betrachten dyn ghesproken.
Myn stem verhoor, Heer, na de goedheyt dyn,
End wil my in deess swackheyt stercker maken,
So du daer pleegst my te vermaken fyn.
Myn haters, die na myn quaed staen, ghenaken
My, dewyle sy verr’afwyckigh syn
Uan dyn wet, die sy schuywen end versaken
Mer wil dy, Heer, altyd in myne noodt
Houden by my, end my helpen wt minne:
Want waer end styf syn dyn gheboden groot.
Ouerlangk weet ick, ia oock van beghinne,
Dat du daer heefst gants vastgrondigh ghemaeckt
Dyn tuyghnissen, die ick altydt besinne.