H. Heth.
O Heer, du bist myn erfdeel end myn lot:
Ick heb voor my ghenomen dyne woorden
Te behouken eeuwlick, na dyn ghebodt.
Ick ben bidsaem wt gantsen hert gheworden,
Uoor dyn aenschyn, derhaluen bid ick dy,
Ghenadigh sy myner na dyn andwoorden.
Wel ouerleyd heb ick de weghen myn,
End vand daer niet goeds in daerom myn voeten
Heb ick ghekeert na den tuyghnissen dyn.
Met grooter haest om mynen lust te boeten,
Sonder wtstel, heb ick nerstigh ghetracht
T’ houden dyn gheboden niet te versoeten.
De godloosen hebben my sterck besett,
Ende verstrickt, om my gants te doen swichten:
Mer ick heb niet vergheten dyner wet.
S’ middernachts sal ick my dapper oplichten,
Om dy lofsangk te doen alsoo’t betaemt,
Om der willen dyner trauwe gherichten.
Ick wil altydt een metgheselle syn
Aller der, die dyn vrees’ hebben voor ooghen,
End die daer houden de gheboden dyn.
O Heer, van dyn goedigheyt onbedroghen
End ghenaden dat gants’ erdryck is vol.
Leer my dan dyn settinghen onbewoghen.