M. Lamed.
Dyn woord, o Héer, dat du ghesproken heefst,
Daer ick op stae, end duldelick op wachte,
Blyft éewlick, welck tuight d’hemel onbewéegh.
Dyn trauwe blyft van gheslacht tot gheslachte
In eewigheyt, daerom seer klaer bescheyd
End ghenoeghsaem tuyghniss gheeft d’erdryck sachte.
Sy hebben noch huyden s’daeghs huer bestand.
Alleen onder d’beleyd dyner gherichten:
Want alle dingk dy dienstlick staet ter hand,
So ick my niet hadde moghen verlichten
Door dyn wet, als ick in verdrucking was,
Ick hadder in moeten vergaen end swichten.
In eewigheyt wil ick vergheten niet
Dyn gheboden, daermet du my ghetoghen
Heefst in’t leuen wt des steruens verdriet.
Ick bin dyne, wil my na dyn vermoghen
Bewaren, want ick heb recht ondersocht
Dyn gheboden bouen al met verhoeghen.
De godloose menschen bespyen my,
Op dat sy my verderuen, mer ick trachte
Uan herten na dyn ghetuyghnissen vry,
Ick sie vergaen alle dinghen van machte,
Hoe groot of hoe volkomen sy oock syn:
Mer dyn ghebod streckt wyd welck ick groot achte.