O. Nun.
Dyn woord is een klaer kerss’ in duysterheyt
Mynen voeten, end een recht licht verschenen,
Den voetpaden myn, tot seker gheleyd,
Ghesworen heb ick, sonder te verneenen,
T’onder houden fyn de gherechten dynr
Gherechtigheyt, synde van dy beschreuen.
Onderdruckt ben ick bouen maten seer,
Daerom bid ick, behoud my inden leuen,
Na dynes woord toesegghinghen, o Heer,
Ontfang alsnu danckelick, Heer verheuen,
Myns monds offer dien ick ghewillich doe,
End kentschap dynr gheboden wyl my gheuen.
Ick draegh myn siel inder hand met verdriet
In vaerlickheyt, den dood ouerghegheuen,
Nochtans verghet’ ick dynes ghesets niet.
De godloosen hebben my in myn weghen
Stricken gheleyt, doch heb ick niet ghedwaelt
Uan dyner wet noch my laten beweghen.
Tot mynen deel syn de tuyghnissen dyn
Gheworden, om die altyd te beeruen:
Want sy syn de vrueghde, des herten myn
Dyn ghesetten sal ick vry tot dat steruen
Houden altyd: want myn hert steets daertoe
Heb ick gheneyght, die ick niet konde deruen.