F. Vau.
O Heer, maeck dat ick mach deelachtigh syn
Dyner ghenad’ in desen mynen stande,
Ende dyns heyls, na der toesegghingh dyn,
Dat ick voor den, die my trachten tot schanden,
(Om der willen dat ick op dyn woordt vast
Uerhope) magh andword’ hebben voor handen.
Laet nemmermeer wt mynen mond’ o Heer,
D’word der waerheyt heen wegh genomen werden
Want ick verhop’ op dyn gherechten seer,
End ick sal dyn gheset van grooter werden
Bewaren steits, ia oock in eewigheyt,
End deselue t’ onderhouden anuerden.
So sal ick, als in een ruym plaetss ghebrocht,
Ury wandelen, met dyns Gheestes oorkonden,
Want ick heb dyn gheboden ondersocht.
Ick wil goeds moeds voor koninghen vermonden
End spreken van dynen tuyghnissen schoon,
End sal dies niet beschaemt werden beuonden,
End ick sal my verhueghen t’ aller stondt
In den beuelen die du heefst gheboden,
Welck’ ick ghewis lief heb van herten grondt.
Ick sal heffen tot dyn lieue gheboden
Myn handen, om die te bringhen in d’ werck,
End ick sal van dynen settinghen reden.