Y Thau.
Myn roepen, Heer, laet doch komen tot dy,
End wil my na dyn wordt sulck verstandt geuen,
Dat bequaem dynen wil te vaten sy.
Laet komen tot dy myn stem opgheheuen
End verloss my, so du heefst toegheseyt
Door dyn trauwe woord ons ouerghegheuen.
So sullen myn lippen vrymoedelick
Spreken dyn lof’ als du dyne gheboden
My salt gheleert hebben ghenadelick.
Myn tonghe sal haer niet konnen verhoeden
Te spreken van den toesegghinghen dyn:
Want gherecht is so wat du heefst gheboden.
Wil doch dyn handt wt strecken ouer my
Tot myner hulp, want ick heb wtuerkoren
Bouen alle dingk dyn gheboden vry.
Dyn saligheyt begheer ick na end voren,
End dyn gheset is my een vrueghde groot,
Daerin ick neem mynen lust in myn troeren.
Maeck in d’ leuen te blyuen de siel myn.
Om dyn lof alweghe recht onuermeten
Te verbreyden na behoorlickheyt fyn.
Als een verloren schaep end schier verbeten’
Heb ick ghedwaelt: wil soecken dynen knecht,
Want ick heb dynr gheboden niet vergheten.