D. Daleth.
Myn siele kleeft aen t’ stof, nu schier vergaen,
Daerom wil my inden leuen behouden,
Na der toeseggh’ die du my heefst ghedaen.
Myn weghen heb ick dy dick voorghehouden,
End du heefst my verhoort so menighmael:
Dyn settinghen leer my om die te houden.
Laet my den sin (daer na my seer verlanght)
Dynr gheboden, so wil ick wel betrachten
De wonderheden die dyn wet beuanght.
Myn siel voor angst is by na in onmachten
Gheuallen, na de toesegghingh dyns woords
Wil my dan nu ghenadelick bekrachten.
Den valschen wegh die vander waerheyt leydt
Wend van my af’, ende wil my verlichten
Met dyner wet kentschap tot myn gheleydt.
Ick heb den wegh der waerheyt, my te lichten,
Uerkoren, end myn ooghen slae ick vry
Op dyn rechten, om dat ick niet sou swichten.
Na dat ick steets dynen tuyghnissen, Heer,
Heb aengekleeft die du strangh heefst gheboden
Alle schande van my gunstlick afkeer.
Ick sal met vliet in den wegh dynr gheboden,
Loopen als du salt hebben t’ herte myn
Uerurueght end my dynen troost aengheboden.