K. Iod.
Dyn handen my hebben daer toegherust
Ende ghemaeckt, wil my doch verstand gheuen,
Dat ick leerne dyn gheboden met lust.
Die dy hebben voor ooghen in dit leuen,
Sullen hen seer verurueghen in ’t ghemeyn,
Om dat ick in dyns woords hoop ben ghebleuen,
Ick weet wel Heer, dat dyn gherichten syn
Gants gherecht, end dat du my, my ten besten,
Ueroedmoedight heefst na der trauwe dyn,
Dyn goedigheyt verschyn, aen my ten lesten,
Na dyn beloft’ dynen knechte ghedaen,
Om hem rycklick met trooste te beuesten.
Laet blycken aen my dyn bermhertigheyt,
Op dat ick in d’ leuen werde ghehouden:
Want dyn wet is myn vrueghd end vroylickheyt
D’ houerdighen die hen valschelick houden
Alteghen my, beschaemt werden laet vry:
Ick sal my oeffenen in dyn gheboden.
Alle die dy vreesen van herten grond,
Die keeren hen tot my, end dien te deghen
Ghemaeckt syn dyn ghetuyghenissen kond.
Laet myn hert gants syn, end altydt gheneghen
Tot dyn gheset, so sal ick nemmermeer
Werden beschaemt in alle myne weghen.