C Gimel.
Aen dynen knecht gunstelick bewyss dyn
Weldadigheyt, dat ick blyu’ inden leuen
End dat ick dyn woorden beware fyn.
Mynen ooghen, die duyster syn, wil gheuen
Klarigheyt, dat ick wel aenmercken mag
De wonderheyden dyner wett niet verheuen.
Een vremdelingk end kurtwyligh ick ben
Op erden hier, wil my dan niet verhelen
Dyn gheboden die my beleyden fyn.
Myn siel altydt doet anders niet dan quelen,
End beswyckt schier door de begherte groot
Dyner hooghe gerichten end beuelen.
Want du bestrafst d’hoouerdighen onreyn
Seer scherpelick, end die van dyn gheboden
Afwycken, syn veruloeckt alle ghemeyn.
Uan smadigheyt end schand wil my behoeden,
Die alweghe my werden aenghedaen,
Om dat ick dyn tuyghnissen heb ghehouden.
Want de vorsten sitten ghelyck versaemt,
Ende bringhen teghen my huere raden,
Om dat dyn knecht van dyn settinghen stemt.
Dyn tuyghnissen syn my tot vrueghdt gheraden
Ende syn myn raedsluyden, daermet ick
My kan in druck vertroosten end beraden.