E. He.
Leyd my inden wegh dynr settingen strangh
O Heer, dat ick dien rechtsins leerne kennen,
End houden slecht alle myn leuen langh.
Door dynen Gheest, wil my altydt ghewennen
Tot dyner wet, om die te houden vast,
End ick salse van gantsen herten mennen.
Uoer my doch in dyner gheboden padt,
Sonder dat ick daer eenlghsins afdwale,
Daeraen ick steets myn ghenoeght’ heb ghehadt
Neygh t’ herte myn, op dat het gheensins fale,
Tot der kentschap dyner tuyghnissen reyn,
End dat her niet tot ghierigheyt verualle.
Myn ooghen doch wend af, dat sy niet sien
Ydel dinghen, die my van dy afkeeren:
End leuendigh maeck my inden wegh dyn.
Wil my met dyns woords beuestingh vereeren,
Dat du dynen knecht heefst schoon toegheseyt,
Op dat dyner vrees’ in hem magh vermeeren,
De smaedigheyt, daer voor ick my ontsie,
Myner sonden haluen, wil my afnemen:
Want goedt syn dyn rechten daer ick op sie.
Bedwonghen ben ick mynen lust te nemen
In dyn gheboden, die gaer lieflick syn:
Maeck my in dyn gherechtheyt toe te nemen.