G. Zain.
Sy ghedachtigh dyns woords dat du ghedaen
End toe gheseyt heefst dynen trauwen knechte.
Daerdoor hy een ghewiss’ hop’ heeft ontfaen,
Als my aenkomt eenighe druck onsachte,
Deselu’ is my een groote troost gheweest:
End dyn rede maeckt my leuendigh rechte.
Dickmael van my oock dryuen hueren spot
D’ hoouerdighen in desen mynen wesen:
Mer daerom wyck’ ick niet van dyn ghebodt.
Ick ben altydt, Heer, ghedachtigh ghewesen
Dynr ghrechten, van eewigheyt aengheuaen:
Daer doer ick werde ghetroost end ghenesen.
Als ick sie der godloosen leuen aen,
End die dyn wet verlaten end niet pleghen,
So ben ick met verschrickinghe beuaen,
Dyn settinghen syn my altydt ghedeghen
Tot lofsangk, dien ick daeruan heb ghedicht,
Dewyl’ ick verkeerd’ in wtlandsche weghen.
O Heer, ick ben ghedachtigh gheweest fyn
Dyns naems oock s’ nachts inder tydt myner ruste:
Op dat ick wel bewaerde de wet dyn.
Ick heb altydt gheuoelt met grooten luste
Dese ghenad’ in my, dat ick begheer
Dyn gheboden t’ houden daer ick op ruste.