Domine quid multiplicati
Het perickel der geloouighen wort hier vertooght Ach Heer hoe zijn der menschen veel.
Die haer teghen my zetten.
Sy spreken hem God niet helpen wil:
Maer ick ben vro van herten,
Troost teghen t’perickel mit de mogentheyt ende bermhertigheyt Gods. Want du O Heere bist mynen schilt,
Die my tot eeren zetten wilt,
End mijn hoofdt oock oprichten.
Anropinghe in’t perikel is nootsakelick Myn stemm tot den Heer roepen sal,
Uan den bergh zal hy my verhooren,
De Godzalighe zijn altijd gherust door de bystandicheit Gods.
Ick sliep end ontwaeckte zonder misual,
Sy moghen my al niet stooren:
Ia hondert dusendt mannen stout,
Ghemerckt dat my God zelue erhoud,
Moghen my gheenzins schaden.
Staet op o Heer ende helpet my,
Want du hebst myne vianden,
Op’t kinnenbacken gheslaghen vrij,
De godlooze bracht tot schanden,
Haer tanden brekende mit ghewalt,
De salicheyt van God alleen. De saligheydt Heer haer by dy halt,
Dynen zeghen is ouer de dyne.