Domine quis habitabit,
I. V.
Dat is wie isser een waerachtich lidmate dyner ghemeynte. O Heer wie zal in d’hutte dijn
Uerkeren, mit allerley lusten?
wie zal doch zo gheluckich zijn,
Dat hy door dijn ghenade fijn,
In dynen heylighen bergh zal rusten.
Het sal die man zijn zonder fael,
Die eenuoudigh gaet in zijn leuen:
End die daer recht doet ouer al,
End wiens mondt in zijn herte zal,
Tot de waerheyt tuyghnisse gheuen.
Die door zijn tonghe niet en doet,
Achterklap, tot eens anders schade,
Noch zijnen naesten niet misdoet,
Die zynen nabuer oock behoet,
Dat men hem mit schande niet belade.
Die oock veracht de Sondaers quaedt,
Ende eert die door s’Heeren ghenade,
God al’wegh vreesen mit der daedt:
Die zijn beloofte houdt zonder baet.
Ia al waert schoon tot zijnder schade.
Die zijn ghelt tot woecker niet gheeft,
Ende oock gheen gauen wilt ontfanghen,
Ouer den onnooselen Man,
Die hem hierin zo draghen kan,
Sal stadigh blijuen in zijn ganghen.