Decalogus. I. V. Heft op dijn hert, opent dijn ooren Hartneckigh volck in’t weder staen: De stemm dijns Gods wil’t nu anhooren, End zijn gheboden gade slaen. Ick ben (seyt hy) dijn Godt end Heere, Die dy wt stranghen dienst heb brocht. Daer om gheue ick dy dese leere, Heb’t neuen my gheen ander God.
Du salt dy gheen beelden doen maecken, Uan eenigh dingk t’eenigher stondt, Om die t’eeren oft groot te maecken, In hemel aerde oft waters grondt. Ydelick dijns Gods naem ghepresen, In dynen mondt niet neemt noch bruyckt, Want hy niet onghestraft sal wesen, Die dien lichtueerdelick ghebruyckt.
Ses daghen doet dijn werck mit maten, Den seuensten heylight mit lust, Wilt oock de dyne rusten laten, Want de Heer heeft dan selfs gherust. Oeffent dy in d’woordt, end mit lusten, Houdt der ghemeynten dienst in eer, Op dat de Heer in dy magh rusten, Ende zijn werck doen so langhs zo meer,
Uader end moeder houdt in weerden, Op dat du langhe leefst onghequeldt: End dat dy welgae op der aerden, Daer dy de Heere heeft ghestelt, Wordt oock gheen doodtslagher beuonden Ouerspeelt niet mit wil of daedt, Zijt oock gheen dief te gheenen stonden. Gheen valsch ghetuyghenis bestaet,
Du salt dyne begheerten dringhen, Uan huyse, wijf, maeght ende knecht, Osse Esel end van alle dinghen, Daer een ander in is gherecht, Ons’sonden Heer wy hier wt mercken, Om welcker verghiff bidden wy. Wil ons ghelooue nu dan stercken, Dat wy dy voort an dienen vrij.
Cookies on Poetry Cove