Domine quis habitabit.
I. V.
Dat is wie isser een waerachtich lidmate dyner ghemeinte. O Heer wie sal ind’hutte dyn
Uerkeeren, mit allerley lusten?
wie sal doch so gheluckich syn,
Dat hy door dyn ghenade fyn,
In dynen heylghen berch sal rusten.
Het sal de man syn, sonder fael,
Die eenuaudich gaet in syn leuen:
End die daer recht doet ouer al,
End wiens mont in syn herte sal,
Tot de waerheyt tuchnysse gheuen
Die door syn tonge niet en doet,
Achterclap, tot eenes anders schade,
Noch synen naesten niet mysdoet,
Die synen Nabuer oock behoet,
Dat men hem mit schande niet belade.
Die oock veracht de sondaers quaet,
End eert, die door s’Heeren ghenaede,
God alwech vreesen mit der daet:
Die syn belofte haudt, sonder baet.
Iae al waert schoon tot synder schade.
Die syn ghelt tot woecker niet gheeft,
End oock gheen gauen wilt ontfanghen.
Ouer den onnooselen Man.
Die hem hierin so draghen kan,
Sal stadich blijuen in syn ganghen.