Misericordiam & iudicium. I. V. Men moet God prysen, ende wt der herten dat goddelick is soucken ende dat boos is haeten. Uan goedtheyt end gherichte Is’t dat ick nu wil dichten, Dy wil ick singhen Heer, Wyselick wil ick leuen, In oprechtighe weghen, Tot dat du tot my keerst.
Mit oprechten ghemoede, Wil ick my voert aen hoeden, Te mynen huyse eenpaer: Uan t’boos wil ick my myden, Noch dat in ander lyden, Want ick haet’t, gans end gaer.
Hoe danigher ghemeinschap een geloouighe hem wachten moet. Alle die van dy wycken, Haet ick oock der ghelycken, So dat niet een van haer, By my sal moghen blyuen: Die een boos ghemoedt dryuen, Die sullen oock van daer.
Ick sal oock niet bekennen, Die haer tot schade wennen, Die synen naesten vry Mit achterklap beschadicht, Die wil ick onghenadich, Uerwerpen verre van my,
Die mit grootscheyt beuanghen, End hoochmoedt is behanghen, Te lyden waer my pyn. Myn ooghe sal anmercken, Die door t ghelooue wercken, Op dat sy by my syn,
Mit hoe danighen men ghemeynschap hebben sal. Die haer onnoosel draghen, Welcke my wel behaghen, Sullen myn dienaers syn, Die omgaet mit bedrieghen, Mit spotten end mit lieghen. Sal in myn huys niet syn.
De ouerheit moet de boosdoenders straffen Maer de boosdoenders alle, Wil ick bringhen ten valle, Ouer het gansche landt: Op dat de stadt des Heeren, Rein werde, end hem vermeere, Gods wordt aen allen kant.
Cookies on Poetry Cove