Quam dilecta tabernacula. I. V. Den lust der Godsaligher tot der vergaderinge Gods Hoe lieflick syn dyns tempels woensten Heer, Myn siel mit lust dyns huys inganck begheert Myn hert End vleesch mit vruchden syn ontspronghen, Om haest tot den leuenden God te kommen.
De musch end oock de swalu haren nest, Gheuonden heeft daer sy haer ionghen lecht, So lust my oock, O God na dyn aultaren, O myn koninck, end Heere der herscharen.
Hoe salich dat sy syn, die int midden der Ghemeynte Gods wonen. Salich syn die in dyn huys wonen vry, Eewelick vro sullen dy prysen sy, Salich is, wiens kracht in dy is gheleghen, End in wiens hert beuest syn dyne weghen.
Doer t’dal des drucks gaende, sullen sy syn, Seer wel voersien van schoon fonteynen fyn, Uan duecht tot duecht sullen sy gaen mit vreden End sullen vry in Sion tot God treden.
Een ghebet. O Heer end God der herscharen verhoort, Myn bidden, herckt God Iacobs vngestoort, Ons’ beschermer wilt ons ansien end stercken End in d’aenschyn dyns ghesalfden sien end mercken.
De werdicheyt der ghemeinte Gods. Want eenen dach is beter in dyn huys, Dan duysent syn elders, Heer, sonder dy, Lieuer sate ick aen den dorpel dyns huys Heere Dan dat ick sou mit den boosen verkeeren.
De gheloouighe onder het cruyce betrauwen op God. Die Heer is my tot een son ende schilt, Ghenade ende eer de Heere gheuen wilt, Syn goeden gheeft hy den vromen, sonder rauwen: Salich is, Heer, die in dy sal betrauwen.
Cookies on Poetry Cove