Refereyn op de Reghel. DEwijl 't Lavender vvit blinckende heeft ontslooten t Amstels vermaert, beroemt, ende seer wijt ghepresen Const-vreuchdigh Helicon, noodende de ghenooten Die naest Maegden des bloets v toonen te zijn in desen Der Redenrijcke Maegt: eerlijc en schoon van wesen, Doch uyt Levenders jonst sulcke Gheesten const-gierich Die haer onthoudend' zijn sonder moeyten en vreesen, Ind' volstand ghe Vereend' Landen gheacht manierich, Treedt dan oock tot Parnas, zyt d'miskenniss' bestierich Ghy naecom'linghen al van Tersithems begheert Op den Bergh Olimpi oeffent u selven vierich Om te aennemen wel d'verwaende wijsheyt weert, De Thebaensch' Philosooph uwen spieghel zy leert, Besweetende al dat op vernufts leest mach schoeyen In Olye veel meer, als in Wijnen verteert, Bevest, seydt Cicero, aldus 'tgheen ghy wilt moeyen, So sal Rethorica veracht, recht weder bloeyen.
Ghy moetet leeren doch, gh'lijck Christostomus zeydt, Of blyft ghelijck in als 'tsteenigh onvruchtbaer Landt, Even als inden Visch hem gheen gheluyt ontspreydt, So Plutarchus beschrijft, comet oock gheen verstant Wt die de ledigheyt boven 'thooft hout de handt, Ey oft wy dan alt'saem Sardanapalus weeldt, En't Gouts-begheerigheyt, alsder deughden vyant, Spreket Lodovicus, Vives, dat grouwelicke beelt, Versetten, saghen eens wat nutten heeft gheteeldt, Reden-sticht'lick die is een d'meest' der Consten vry, Gh'dachten hielden in waerdt en zinnen onverveeldt, Hoe d'welsprekende tongh Pisistrati stont by, En Metridatus oock, dan mochten segghen wy Momus stoppen de mondt, zijn flat'ringhe afsnoeyen, Dewyl Hermolaus Barbarus woorden bly Werden beneerst, om dat kenniss' voor Ebb' soud' vloeyen, So sal Rethorica veracht, recht weder bloeyen.
Daer is doch eeuwe gheen, noch oudtheyt so gheduerigh Ghenouch om vaten aen aller Leeringhen krachten, So Aristot'les spreeckt, al ziet Midas dan stuerigh, 't Is maer voorstel, doen, aerdt, nae het Cleanthes achten Des onredigh ghedierts hier om scherpt de ghedachten, Om te versiene u met manier van wel leven Het welcke is de Deucht sulck's die te heeten plachten, Paulus, Vergerius, en Augustijn daer b'neven, Slaet acht, neemt merck, en let, wat daer deur heeft bedreven Marcus Tullius kloeck, in stemme, spraeck, en tael, Wist Iulius Caesar de woorden soo te gheven En 'tbeweghent hert, dat hy ontsloegh t'eenemael, Ligarium, oock heeft Euripides verhael Veel beswaerde ontlast, en verlost uyt drucks boeyen, Laet dit u wysen aen, verzorght 't is principael, d'Gheest Macrobius seyt deur suyverheyts bespoeyen, So sal Rethorica veracht, recht weder bloeyen.
Prince.
Wat hoe, ofte waerom soudt ghy Amphions Kind'ren Vituperus ghespuys ontzien, myden, of schromen, Neen niet meer als Aiax, Vlisses conde hind'ren, Princen, moghen zy u schaed'lijck zijn, noch d'Gouds-blomen, Wilt rechts deur Polus, en Eupolus t'onser vromen Betooghen 'tvolcks beweegh, troost, en stichtinghe mede, Verclaert met Seneca, hoe dat mits 'tlesen comen Veelheyt der saken goedt, oock hoe Euxines zede De Lacedemoniers wracht een'gheyt, rust, en vrede, d'Atheniensche haest bemorw'den, doen ghestoort, Als wat Milenus meed' mits sulckes al goedts dede Tot verlichtingh, d'woonders aen Danubio, voort Hoe sulckes handel is, nae Diogenes woort: De Ouders een solaes, d'Arme veracht een groeyen Des Rijckdoms ende Schat, den Rijck-moghenden hoort Een vereerlickingh groot, prijst die ontucht verfoeyen, So sal Rethorica veracht, recht weder bloeyen.
Wt jonsten begreepen. Per Hucaszoon Zas. Godts Wet,, Is net.
Cookies on Poetry Cove